सिपको व्यवसायिकरण थालौँ

नेपालमा बेरोजगारीको स्थिती भयावह बन्दै गएको छ । अझ शैक्षिक वेरोजगारीको स्थिती त कहाली लाग्दो छ । आफ्नो योग्यता अनुसारको काम नपाउँदा विदेशिनेको संख्या ठूलो छ । धेरैमा सिप समेत छैन । सिप नहुँदा विदेशी मरभूमीमा थोरै आम्दानीको लागि पसिना बगाउन नेपाली युवा बाध्य छन् ।
नेपाली जस्तो कृषि प्रधान देशमा विभिन्न कृषि उत्पादनबाट आम्दानी लिन सकिने स्थिती छ । हातमा सिप भएकाले घरमा नै बसेर यसलाई आफ्नो वैकल्पिक आम्दानीको माध्ययम बनाउन सक्छन् । गाउँमा सजिलै पाइने बाँस र निगालोबाट डोका, डाला, नाङ्ला, थुन्से , भकारी, कोक्रा तथा टोकरीहरु बनाउन सकिन्छ जुन जिल्लाको ग्रामिण भेगका मानिसहरुको आम्दानीको माध्यम बनिरहेको छ । जिल्लाको डाँडापारी, दाप्चा, मण्डनभेग, देउपुर, कोशिपारी, तिमाल लगायतका क्षेत्रमा व्यवसायिक रुपमा बाँस तथा निगालोका सामानहरु बनाउने गरिन्छ । स्थानीय रुपमा खपत भएर वाँकी रहेका सामानहरु बनेपा, धुलिखेल, काठमाण्डाँै लाने गरिएको छ । थोरै लगानीमा पनि आफ्नो सिप प्रयोग गरेर उनीहरुले राम्रो आम्दानी गरिरहेका छन् ।
बजारमा यी सामाग्रीहरुको माग पनि उत्तिकै छ । मुल्य पनि राम्रो नै पाइरहेका छन् । बजारको समस्या समेत छैन ।
राम्रो आम्दानीको श्रोत भएपनि युवा पुस्तालाई यसमा आकर्षण गर्न सकिएको स्थिती छैन । यसको व्यवसायीकरण आवश्यक छ । सिप भएकाहरुको छनोट गरी यसलाई ठूलो परिमाणमा उत्पादन गर्नुपर्छ । पुजी आवश्यक भएको खण्डमा लगानी गर्नको लागि सहकारी तथा वैँकहरु तयार हुनुपर्छ । विभिन्न स्थानमा संकलन केन्द्र समेत खोल्नुपर्छ । विभिन्न व्यापारी तथा व्यसायीले उचित मुल्य दिएर खरिद गरिदिनुपर्छ । सिप विकास, लघु उद्यमको क्षेत्रमा कार्यरत संघसंस्थाले पनि यसको विकास एवं विस्तारको लागि पहल थाल्नुपर्छ । सरोकारवाला सबै निकाय लाग्ने हो भने सानो परिमाणमा उत्पादन भइरहेका साम्रागीहरुको व्यवसायिक उत्पदान गर्न सकिन्छ । आर्थिक तथा सामाजिक रुपमा विपन्न वर्गको आयआर्जनको दरिदो माध्ययम पनि यो बन्न सक्छ  । जिल्लाको पहिचानको विषय समेत यो बन्न सक्छ । यसको लागि सरोकारवालाहरुले तत्काल पहल थाल्नु आवश्यक देखिन्छ ।