सपना झैं हराएका ती पलहरु !

अमरकृष्ण चन्द

हिजो जे थियो आज छैन भाली त के होला ।
आशा नै आशामा बाँच्नुपर्ने यहि नै रैछ चोला ।।
कहाँ किन र के को लागि कसरी भन्दैमा बिति गए दिन ।
गरे पनि विश्वास माथि घात गर्नै पर्ने विश्वास यहाँ किन ?
सुन्दर यो संसारमा सपनामा हराएका पलहरु खोज्दा ।
सुख अनि कल्पनाका महलहरु छाडि निस्वार्थ ती भाव रोज्दा ।।
गरेर आज आफै माथि घात आफै रम्नुपर्ने भएछ यहाँ जीवन ।
निस्वार्थ ती निश्चल भावना भित्र हराइसकेछ कोमल मन ।।
कहाँ खोज्ने हो अब कता हराएका ती सपनाका पलहरु ।
लुटिनपुग्दा रहेछन यहाँ बुझ्न नसक्दा कपटी ती मनहरु ।।

दिनेश रुपाको खोजीमा गाउँ गाउँ भौतारिन थालेको थियो र हर पल हरेक पल रुपालाई नै खोज्थ्यो उसका ती कोमल नयनहरुले । पल पल उनकै यादमा आफूलाई तड्पाएर उनी आउने आशामा आफूलाई हराउन पुग्थ्यो । उनमा अझै पनि आशाको सानो त्यान्द्रो बाँकी नै थियो । काहिँ कतै रुपाले खोज्दै खोज्दै आउने त हैन तर समय अनि विधातालाई सायद यो मन्जुर थियो कि पल पल आशा नै आशामा तड्पिरहोस् दिनेश ।
रुपाको खोजीमा गाउँ छिरेको दिनेशले कसै गर्दा पनिरुपाको पत्तो नै पाउन सकेन । दिनेश त्यतिकै त्यतिकै निराश हुँदै जान थाल्यो । उसले कैयौं प्रयास गर्दा पनि रुपालाई भेट्न नसकी रन्थनिरहेको थियो । अनायसै उनी त्यहि गाउँको एक होटलमा पस्न पुग्यो । जब दिनेह त्यहाँ पस्यो त्यहाँ थुप्रै अल्लारे  केटाहरु आ आफ्नै तालमा गफ हाँक्न मै व्यस्त थिए । कोहि गफ हाँक्दै थिए त कोहि त्यस गफमा हो मा हो मिलाउँदै थिए भने कोहि गफ सुन्दै अट्टहास गर्दैथिए । त्यहाँको माहौल देखेर उसलाई त्यहाँ बस्न मन लागे र दिनेश त्यहाँबाट निस्कन खोज्यो ।
दिनेश निस्कन मात्र के लागेको थियो त्यहि समूहका एक यूवाले उसलाई रोक्दै भन्यो–‘कता हिँड्न लागेको । देख्दा त तिमी यस गाउँको जस्तो लाग्दैनौ । कहाँबाट आएका हौ । के कति कामले  आएका हौ ? के हामीलाई बताउन सक्छौ ? भन तिमी को हौ ? किन आएका हौ कतै तिमी सुराकी त हैनौ कसैको ?’
यसरि गाउँका ती यूवाले उसलाई केरकार गर्दै थियो तर दिनेशले केहि पनि बोल्नै सकेन । उसको मुखबाट केहि शब्दहरु नै निस्कने सकेको थिएन । केहि बोल्ने मन थियो तर वाक्य नै फुटिरहेको थिएन त्यसैले उसले भन्यो–‘म ……., अँ म ………….’ ‘के म म ’ भन कुरा के हो ? त्यहि टोलीको एक जना कड्किए । ‘ म … हजुर बाहिर बाट नै आएको हुँ । ’ दिनेशले यति मात्र बोल्न सक्यो । त्यहि समूह बाट अर्कौ यूवाले भन्यो–‘ ए परदेशी रैछ । केहि काम पाउँछ कि भनेर आएको होला नि । हो त भाइ ?’‘हो हो हो अजुर म काम कै खोजीमा यहाँसम्म आएको हुँ ।’ दिनेशले भन्यो ।
त्यहाँ भएका केटाहरुले भने–‘ल काम खोज्न आएका रैछौ थाकेका हौला ल यो इनर्जी झोल खाउ । ’ दिनेशले पनि कुनै संकोच नमानी त्यो खोया बिर्के स्वाट्टै पारिदियो । सबै नसाको सुरमा आ–आफ्नै तालमा बरबराइरहेका थिए । कसैलाई कसैको मतलबै थिएन । खोया बिर्के स्वाट्ट पार्नै बेसुरा गफ गर्न मै सबै मस्त थिए । कसैको मतलब थिएन । यतिकै त्यो टोलीका एक जनाको मुखबाट बेसुरा वाक्य कै रुपमा निस्क्यो । ‘यार त्यो रुपालाई मैले जति माया गर्न खोजे पनि मान्दै मानेन भन्या । पल्लो गाउँको जाबो मास्टरसँग के देखी र उसैसँग पो बिहे गर्ने रे ।’
रुपाको नाम सुन्नासाथ दिनेशको कान टाठो भयो उसले भन्यो –‘तपाईं सँग बिहे नगरेर किन मास्टरसँग गर्न खोजी त ?’ ‘त्यसैलाई थाह होला नि भोली नै बिहे गर्दै छे रे त्यस रुपा भनौदीले । मेरो मुटु छिया छिया पारेर । त्यसै यो खोयाबिर्के धोकेको हो र मैले । मलाई पनि ठूलो पीर प¥या छ । हुँ हुँ हुँ । ’ सुक्क सुक्क गर्दै रुन पो थाल्यो सो युवक । यसैबेला पसले साउनीले सबैलाई ‘कति हल्ला गरेको ? नसाको तालमा कोहि रोको छ कोही बेसुरा भाका छन् । मे पारा हो तिमीहरुको ? ’ भनेर गाली गर्दै पसलबाट निकालिदिइन् ।
पसलबाट निस्केर दिोश पल्लो गाउँको एक घरमा गई बास मागि त्यसै घरमा रात बस्यो । रातभरि मन भरि अनेक तर्कना खेलाउँदै उसको रात आँखै झिमिक्क नगरि बित्यो भोलिपल्ट भाले नबास्दै दिनेश अघिल्लो रात बेसुरा नै सहि रुपाको बिहे हुँदैछ भन्ने गाउँतिर हान्नियो । बिहे घरमा पुगेर उसले रुपाले खोज्यो काहिँ देख्न सकेन । खोज्दै जाँदा उसले रुपालाई एउटा कोठामा फेला पा¥यो ….।
क्रमशः
(घटना सत्य भए पनि पात्रहरु फेरिएका छन् । )