नेतृत्वमा देखिएको विचलन र उदासिन कार्यकर्ता

पछिल्लो समय नेपाली राजनीतिमा देखिएको विचलनले तिनका समर्थकहरुमा उदासिनता छाउनु नौलो होइन । मुलुक विषम् परिस्थितिमा गुज्रिरहेको छ, नेतृत्वलाई रतिभर चिन्ता छैन भन्ने भान कार्यकर्ताले मनन् गरिरहेका छन् ।
आफ्नो नेतृत्का बारेमा अन्तर्राष्ट्रियस्तरबाटै जुन किसिमको लाञ्छना लागेको छ, त्यसबाट कार्यकर्तामा आघात पुग्नु नौलो होइन । ति लाञ्छनाका बारेमा नेतृत्वबाट स्पष्ट धारणा सार्वजनिक हुने अपेक्षा कार्यकर्ता र शुभचिन्तकमा जागिरहेको छ तर नेतृत्व त्यो स्थानमा पुग्न सकेको छैन ।
आज विश्व लगायत नेपालमा कोरोना कहरले मानव जाति नै संकटग्रस्त हुन पुगेको छ । मानव रोग, भोक, मृत्यु र शोकमा डुब्न बाध्य छ । यस्तो अवस्थामा खाद्यान्न, स्वास्थ्योपचार तथा आधारभूत आवश्यकताको व्यवस्था गर्नुपर्ने बेलामा असान्दर्भिक बखेडामा ध्यान केन्द्रित बनाउने र कुर्सी बचाउने खेलमा सत्ता केन्द्रित हुनु हामी नेपालीका लागि दुर्भाग्य नै हो । समृद्ध नेपाल, सुखी नेपाली जस्ता लोकप्रिय नारा आज अर्थहिन हुन पुगेका छन् । कोरोना कहरले श्रमिकहरु स्वास्थ्योपचार गर्न नपाएर मृत्युको मुखमा पुगेका छन् । अर्काेतिर भोकभोकै खुल्ला आकाशमुनि ढुंगाको सिरानी लगाएका छन् । यथार्थमै भन्नुपर्दा, शोषित, पिडित, श्रमिकहरुले राज्यविहिनताको अनुभव गर्न विवश भएका छन् ।
यो अवस्थामा सरकारको उपस्थिति उनीहरुले पाएका छैनन् भन्दा फरक पर्दैन । श्रमिकहरुकै वाक्य सापट लिने हो भने सरकार दृष्टिविहिन, अविवेकी र बहिरो जस्तै छ । समयमा किसानका लागि मल, बिउबिजन छैन । उत्पादन गरेको उत्पादन खेतमा कुहिन पुगेको छ । सरकार आयातित विषाक्त खाद्यवस्तुमा रमाउन पुगेको छ । मुलुकवासी हितमा भन्दापनि माफियाको चंगुलमा रुमलिन पुगेको छ । भन्नैपर्दा यो सरकारको चरित्र नै माफिया बनिसक्यो ।
यसको ज्वलन्त उदाहरण पछिल्लो समय सरकारका द्वयत्त अर्थ लाग्ने निर्णयहरुलाई लिन सकिन्छ । कहिले कोभिड पिडितहरुलाई उपचार नगर्ने भनेर प्रेस विज्ञप्ति जारी गर्ने, कहिले गर्ने भनेर जारी गर्ने किसिमका गतिविधिले पिडितहरुलाई झन् पिडातर्फ धकेल्ने काम भएको छ । यही अवस्थाको फाइदा उठाउँदै कालाबजारियाहरुले बजारलाई अस्थिर अवस्थामा पु¥याएका छन् । बजार मूल्य हेर्ने हो भने सामान्य नागरिकले किनेर जिविकोपार्जन गर्नसक्ने अवस्था छैन । यो अवस्थामा गरिब, निमुखाहरुको चूलो बल्ने त कुरै भएन ।
देश र जनताको दुःख, पिडा, व्यथा, कारुणिक अवस्थाप्रति सरकार रतिभर संवेदना देखाउने सक्ने अवस्थामा पाइन्न । बिडम्बना ! राजभोगी कुर्सी टिकाउन विभिन्न टिक्डम, जालझेलको खेलमा तल्लीन छ । यस किसिमको दयनीय अवस्थाले नेपालीजनको अवस्था झन्झन् ओरोलो लागिरहेको छ । यो तथ्यलाई आँकलन गर्ने हो भने अबको अवस्था सुखद पक्कै पनि छैन । मुलुकमा स्थानीय तहदेखि केन्द्रीय सरकारसम्म भ्रष्टाचारको जालोमा रुमलिएको छ । हामी कहाँ छौं ? सरकार अयोग्य, असभ्य, सिद्धान्तहिन, विचारहिन बनेको तथ्य दिनप्रतिदिन सार्वजनिक भएका छन् । यो अवस्थामा जनप्रतिनिधिले जिम्मेवारी भूमिका निभाएनन् भन्नुको कतै तुक छैन । उनीहरुले पनि आफ्ना आसेपासे, विचौलिया, दलाल र गौंडेहरुको चाहना अनुरुप चल्नुको विकल्प छैन । भोलि तिनै गौंडेहरुको भरमा निर्वाचन कब्जा गर्नु छ । यो अवस्थामा सचेत नागरिकले आफ्नो दायित्व निर्वाह नगर्ने हो भने मुलुकको भविष्य अन्यौलतामा जकडिन पुग्छ । चेतना भया !