शिव मन्दिरमा भक्तजनको लर्को

रातको नौ बजिसकेको थियो । श्रद्धालु भक्तजनको बाक्लो उपस्थिति क्रमश बढदै गएको शिबधुनीबाट आनन्दी हुन धुनिवरिपरी जिउ सेकाउनेहरु दुनुबाले कै भित्रै पसौला झै झुम्दै गरेको दृश्यले धर्म प्रती मानवको झुकाबको मोह त्यति सजिलै अनुमान गर्न सक्ने अवस्था थिएन।

“भगवान अलाैकिक छन् , पाँच ईन्द्रियले अनुभूति गर्न सकिँदैन , मन र बुद्धिले मात्र अनुभूति गर्न सकिन्छ, भगवानसँग साक्षात्कार भएपछि दुखपिडा केही अनुभूति हुन्न।” सबै धर्मले भन्छन्।

छैठाैँ ईन्द्रिय खुल्ने, भगवानलाई आफ्नै अगाडि भएकाे अनुभूति गर्ने र पृथ्वी लाेकमा नै नभएकाे कुरा देख्ने, सुन्ने, अनुभुती गर्ने उपाय चै भगवान शिवले सिकाउनु भाे। महामुनि चर्वाक, महामुनी अगस्ति, महामुनी दुर्वाशा, महामुनी भृग जस्ता असंख्य विद्वानहरु शिव भक्त थिए ।
“खुसि नै स्वर्ग हाे, दुखि नै नर्क हाे । भाेकलाग्दा भाेज्यकुरा जे भेटिन्छ खाउ, जाडाे छल्न जे भेटिन्छ त्यहि लगाउ, निन्द्रा लाग्दा जाँ भेटिन्छ त्यहि निदाउ, अमृतमात्र खाेजेर हुन्न परिआउँदा विष पनि पिउ, भक्त शरणागतलाई जातगाेत्र नाता नहेरी संरक्षण गर, याे संसारमा तिम्राे सृष्टिकर्ता सिर्फ याेनी लिङ्ग हाे त्यसलाई पुज । सिर्फ अरुलाई दुखः नदिनु , आफ्नासाथै अरुलाई सुख दिनु नै धर्म हाे।” जस्ता शिव बाँणीहरु तिनै शिवभक्त ऋषिहरुकाे मुखारविन्दबाट बाेलियाे। भक्तजनकाे खुसिकाे लागि शिववुटीकाे प्रादुर्भाव भयाे।

यसैलाेकमा रहेर पारालाैकिक आनन्द लिउँ। शिवसँग साक्षात्कार हुँदै खाउँ, पिउँ, रमाउँ ।

जय शम्भाे ! जय भाेले !! जय कैलाशपति !! हरहरहर महादेव !!!