सम्पादकीय नागरिकताले ल्याएको खुशी

नागरिकता विहिन जिल्लाको चण्डेनीमण्डन–२ आँपचौरका माझी समुदायले यही महिनामा नागरिकता पाए । नागरिकता नहुँदा विभिन्न सरकारी सेवा तथा सुविधाबाट बञ्चित यहाँ माझीहरुले अव ती सरकारी सेवा समेत पाउने आशा गरेका छन् । उनीहरु यतिखेर साह्रै खुशी छन् । नागरिकता पाएको खुशीयालीमा उनीहरुले सामुहिक भोज समेत गरेका छन् ।
पटक–पटक प्रयास गर्दा पनि नागरिकता नपाएकै कारण यहाँका करिव १५ जना माझीहरुले वृद्ध भत्ता र सरकारले दिने अन्य सुविधा पनि पाउन सकेका थिएनन् । गाउँका करिव पाँच सय जनसंख्या मध्ये नागरिकता पाउने उमेर पुगेका ३ सय जतिले अहिले सम्म पनि नागरिकता पाउन सकेका थिएनन् । टोलीले ७१ जना माझीसहित १ सय ८४ जनालाई नागरिकता प्रमाणपत्र वितरण गरेको थियो ।
विसं २०४० साल र ०६३ सालमा पनि गाउँमा नागरिकता बनाउनको लागि टोली पुगेको भएपनि ती टोलीहरुले यहाँका माझीले नागरिकता पाउन सकेका थिएनन् । ०४० सालमा त नागरिकता बनाउनु पर्छ भन्ने चेतना नै थिएन यहाँ । तर ०६३ सालमा भने धेरै जसोले नागरिकता बनाउने तयारी गरेका थिए । तर गाविसमा भएको आन्तरिक कलहका कारण यिनीहरु दोस्रोपटक पनि नागरिकता बनाउनबाट बञ्चित भएका भएपनि अहिले भने नागरिकता पाए पछि धेरै नै खुशी भएका छन् । नागरिकता नभएकै कारण यहाँका वासिन्दाहरु मतदाता नामावलीमा आफ्नो नाम लेखाउन समेत वञ्चित भएका थिए ।
गाउँमा नै गएर नागरिकता बाड्ने सरकारी प्रयासको सबैले प्रशंसा गर्नुपर्छ । यसबाट बृद्ध अवश्थामा रहेका माझीहरुले समेत आफ्नै घरआँगनमा नागरिकता पाए । नागरिकता पाएसँगै बृद्धभत्ता लिन नपाएकालाई समेत सहज भएको छ । विभिन्न सरकारी कार्यलयले पनि एकिकृत रुपमा गाउँमा नै सेवा दिँदा उनीहरु लाभान्वित समेत बने ।
जिल्ला प्रशासन कार्यलय लगायतका सरकारी कार्यलयले बेला बेलामा यस्ता एकिकृत सेवा शिविरहरु सञ्चालन गर्नुपर्छ । भौगोलिक रुपमा विकट, शारिरीक रुपमा अशक्त मानिसहरुलाई उनीहरुको गाउँमा नै गएर सेवा दिने कार्यलाई सरकारी निकायले निरन्तरता दिनुपर्छ । अनि मात्रै सरकारी सेवाबाट कोही पनि बञ्चित हुनुपर्ने स्थिती हुँदैन ।