दादाको गुरु श्रद्धा

ओम शान्ति,
दादा आफ्ना लौकिक गुरुप्रति ज्यादै श्रद्धा गर्नुहुन्थ्यो, गुरुको स्वागत, सतसंग र आतिथ्यको लागि हजारौं खर्च गर्नुहुन्थ्यो । गुरुको आज्ञाको परमात्माको आज्ञा मानेर अक्षरस पालना गर्नुहुन्थ्यो । यस विषयमा ब्रम्हकुमारी बृजइन्द्राजी जो वयान गर्नुहुन्थ्यो सो सुन्न पढ्न लायक छ ।
एक पटक गुरु आफ्ना दलबल सहित लिएर दादाकोमा आउनुभयो । दादाले श्रद्धापूर्वक आदरका साथ स्वागत गर्नुभयो । उहाँको गुरुभक्ति यस्तो थियो कि दादाले गुलाव जलको कयौं वाकस मगाउनुभयो । विहान बेलुका दुवै वखत गुरु वाथरुम जानुभन्दा पहिले उहाँ गुलाव जल छर्कनु हुन्थ्यो । दादा आफ्नै हातले गुलाव जल छर्कनु हुन्थ्यो । उहाँ एक बोतल गुलाव जल छर्केर आउनु हुन्थ्यो र अगरवत्ति जलाउनु हुन्थ्यो ।
दादा गुरुको आरामको पनि त्यति नै ख्याल राख्नु हुन्थ्यो । कहिँ गल्लीका कुकुरको भुकाईले गुरुको आराम तथा एकान्तमा विध्न नपुगोस् भनेर विशेष गरेर यस्को लागि एक पहरेदार नै खटाउनु भएको थियो । आँपको मौसम नभएकोले बजारमा एउटा दाना आँपको चार रुपैंया पर्दथ्यो तर पनि दादा गुरुको लागि आँप किनेर ल्याउनु हुन्थ्यो ।
दादा गुरुको हर आज्ञाको हर हालतमा पालना गर्नुहुन्थ्यो । एकदिनको कुरा हो दादाको नातिको न्वारानको पर्व परेको थियो । बेलुका बडाबडा साहु महाजनहरुको पार्टी थियो । अचानक गुरुको तार आयोकि “लेखराज तुरुन्त आऊ” दादाले जसोदा जी (दादाकी लौकक पत्नी) लाई भन्नुभयो तुरुन्त कपडा लिएर आउ र ड्राइभरलाई बोलाउ किनकी मलाई गुरुकोमा जानु छ । जसोदाजीले भन्नुभयो “यो बेलामा कसरी जान सक्नु हुन्छ” । दादाले भन्नुभयो “सुन गुरुले बेलाउनु भनेको कालले बोलाए समान हो ।” “काल आयो भने के हामी हाम्रो नातिको न्वारन छ भनेर रोक्न सक्छौं ।” दादा यति भनेर भित्र जानु भयो । अब हामि के गर्न सक्छौं । उसै वखत सवै पाहुनालाई फोन गरियो कि दादा विशेष कारणले वाहिर जानु प¥यो उहाँको गुरुले अपरझट बोलाउनु भयो भन्ने सन्देश पाहुनालाई दिइयो र उहाँ गुरुकोमा जानुभयो ।
दादा दानविर हुनुहुन्थ्यो,
दादा स्वभावबाटै दानि हुनुहुन्नथ्यो । उहाँको एकजना काका मुलचन्द्रजी हात्ती दाँतको ब्यापारमा प्रशिद्ध थिए । उहाँले पनि निस्काम दानीको रुपमा ख्याती कमाउनु भएको थियो । उहाँको जीवनकालमा नै दादा पनि काकाको गद्धीमा गएर बस्नु हुन्थ्यो र पिडितहरुलाई दान दिने गर्नुहुन्थ्यो । यो परोपकारी कार्यमा दादा पनि काकाको राम्रो सहयोगी हुनुहुन्थ्यो ।
दादाको भक्ति पराकाष्ठा,
दादा भक्ति पराकाष्ठमा पनि पक्का हुनुहुन्थ्यो । जुनसुकै कार्य गर्दा पनि उहाँको भक्तिको झलक स्पष्ट देखिन्थ्यो । दादाले आफ्नी छोरी र भतिजीको विवाहमा पनि उहाँले दाइजोको रुपमा हिरा ज्याहवरातका गहनाको वदला श्रीमद्भागवत गीता तथा सुन्दर चाँदिको मन्दिर सौगातको रुपमा दिनु भएको थियो । ताकी चेलीको विवाहित जीवनमा ईश्वरप्रति भक्ति भावना बनि रहोस् । विवाह महोत्सवमा पनि दादा गुरुलाई बोलाएर सत्संग चलाउनु हुन्थ्यो ।
क्रमश ….