विश्वास

लघुकथा

विमुन्स पौडेल, पोखरा

तेरो बच्चा जन्माउने दिन नजिकियो अहँ कुन्दन आएन । आउँदैन अब तँ बाटो हेर्न छाडी दे । रसिलीले चिन्ता ब्यक्त गरि । तर केतकीले विश्वास मानिन । कसरी हुन्छ यस्तो रसिली कुन्दन अरु जस्तो केटा होइन उसले हजार बिन्ति गरेको हो मलाई आफ्नो बनाउन । म कसरी विर्सन सक्छु उसको आलिंगन, चुम्बन स्वार्थी कत्ति पनि लागेनन । उसले आफ्नो दुःखका कथा सबै निर्धक्क भनेको थियो मलाई । जे सुकै होस म यो बच्चा जन्माउँछु । उ कुनै परिबन्दमा परेको हुनसक्छ । म प्रतिक्षा गर्नेछु । आफ्नो विह्रल भावहरु रुँदै रुँदै सुनाई केतकीले ।
समय वित्यो । एक सुन्दर बच्चाले धर्ती अवतरणको मौका प्राप्त गर्याे । भाग्यमानी हो यो वच्चा वरिपरीका साथीहरुले केतकीको साहसको कदर गरे भने कोहीले उसलाई चरित्रहिनको संज्ञा दिए ।
दिनहरु बिते । तर कुन्दन आएन । के कस्तो परिस्थिति भयो कुन्दन किन आउन केतकीले बुझ्न सकिन । तरपनि कुन्दन प्रति अविश्वास गर्न भने सकिन कहिल्यै पनि ।
चरम सुखको क्षणमा कुन्दनले गरेको सम्बोधनको झलझली याद छ केतकीलाई । केतू तिमी नै मेरो पहिलो खुशी अनि अन्तिमसम्म तिमी नै हौ । बारम्बार ठोेकिइरहन्छ यो आवाज केतकीको कानमा र अविश्वास गर्ने हरेक बाटो छेकिदिन्छ ।
यही एक विश्वास र प्रेमले केतकी र केतकी जस्तै हजारौँ आमाको साहसले नै संसारमा शिशु सुरक्षाको बलियो आधार बनेको छ ।
रसिली तिमी साथ थियौ र पो मेरो हिम्मत बढ्यो यति । प्रिय छोराको सुरक्षामा अडिक बन्न । नत्र त मेरो प्यारो छोरा, छोरा रहने थिएन । न त म नै आमा बन्ने थिए ।
केतकीले धन्यवाद दिई रसिलीलाई र कुन्दनको प्रतिक्षामा बाटो हेरिहही ।