लघुकथा ः मामा

बालाराम अधिकारी

साउनको बेला । रात परिसकेको थियो । बिहानै देखि झरी परेकोले जाडो पनि थियो । मलाई ढोकासम्म पुग्न जाँगर चलिरहेको थिएन । कोही सुँक्क सुँक्क रोएको जस्तो सुनेँ । मन मानेन, ढोका खोलेँ ।
बाहिर रजनी रैछे । मेरै देवरकी छोरी ।
भर्खर ११ वर्षकी रजनी, चुलबुले । असाध्यै राम्री । जिज्ञासु उस्तै, फूर्तिली उस्तै । कक्षा ७ मा पढ्थी, पढ्नमा पनि टाठी ।
सुँकसुँकाई रहेको देखेर सोधेँ, “के भओ ठूली ? किन रोइकी होस् ?”
केही बोलिन ऊ । कर गरेर सोधेँ, “के भओ भनेको ? बोल्दिन के रे ?”
ऊ बोलिन । म अलि रिसाए झैं गरेर सोधेँ, “यति राति किन आअकी होस्, के भओ, छिट्टै भन् ।”
“हेर हेर चपलक्कै भिजेकी पो रै’चे ।” आत्तिँदै उसको हात समातेर भित्र तानेँ ।
‘ठुल्ममी, आज म तपैंसितै सुत्चु है !’
“किन घर कल (झगडा) अरेर आअकी होस् र ?” उसो त घरमा झगडा गर्ने खालकी केटी पनि हैन ऊ ।
केही बोलिन ऊ । आँखा टिलपिलाई रहे उसका ।
बाबु चाहिँ केटाकेटीलाई खाना खुवाइवरी ‘राम्ररी सुत है’ भन्दै गोठ कुर्न जान्थे । हप्तादिन अघि मामाघर गएकी उसकी आमा आजैमात्र फर्केर आएकी थिइन् ।
एक वचन बोलेपछि फेरि पटक्कै बोलिन ऊ । मैँ बोलेँ, ‘सधैँ केटकेटी मात्र हुन्थ्यौ घराँ । कैल्यै घर छोड्दिन्थिस्, आज झन् आमा पनि आअकी छे, मामा पनि आअको छ ।’
रजनीले लामो हिक्का छाड्दै भनी, ‘त्यै भअर त हजुरसित आएकी नि !’