जनता दास होइनन्, हेक्का रहोस्

अति भएपछि खति हुन्छ भन्ने नेपाली उक्ति समय–समयमा नेपालमा चरितार्थ हुँदै आएको छ ।

जहानियाँ शासनका विरुद्ध नेपाली जनताले देखाएको साहसिक विद्रोहदेखि १० वर्षे जनयुद्धसम्मका बारेमा चर्चा गर्ने हो भने पनि उक्त उक्तिहरु यथार्थ सावित भएका छन् । पछिल्लो समय जुन किसिमका ज्यादतीहरु नागरिकले व्यहोर्नुपरेको छ, त्यसले फेरि अर्काे विद्रोह नजन्माउला भन्न सकिन्नँ । त्यतिबेला न कमाउनिष्ट, न कांग्रेस कसैको पनि अवशेष बाँकी रहला भन्न सकिन्नँ । त्यतिबेला पछुताएर कुनै अर्थ रहन्न ।

स्मरण रहोस्, ०६२।६३ को जनआन्दोलनको आसपासमा प्रतिगमनका विरुद्ध रिले अनसनमा सिटामोल लिएर बस्दै गर्दा अनसनकारीप्रति फर्केर अनसन स्थल नै जलाइदिन्छु भन्दै तथानाम गाली गलौज गर्दै सुरुवाल फुकाल्नेहरु आज कहाँ छन् ?

त्यो दिन कमाउनिष्टहरुलाई नआओस् भन्ने कामना गर्दछौं । आज जुन परिस्थिति सिर्जना भएको छ, जसका खातिर कति आमाका काख खाली भएका छन्, कति चेलीका सिउँदो पुछिएको छ, हजारौं हजार अहिले पनि अंग भंगको जीवन जिउन बाध्य छन् । यसको लेखाजोखा नै छैन तर सत्ताको रस्वाद चाख्न को–को तल्लीन छन् ? तपाईं हामीले सहजै आँकलन गर्न सक्छौं । त्यसैले ति चह्राइरहेका घाउमा मलमपट्टि लगाउनुको सट्टा सरकारले यसरी नुनचुक छर्कँदै जाने हो भने विद्रोहको विकल्प यो मुलुकमा छैन । त्यसैले यो मुलुकले अब हिटलर जन्मोस् भनेर कामना गर्न नपरोस् । के नेपाली जनता सधैं सत्ताको दास नै भएर जिउनुपर्ने हो ? त्यसैले सत्ताको रस्वाद चाख्नेहरुप्रति हाम्रो आग्रह छ, जति पनि जनविरोधी गतिविधिहरु गरिएका छन्, ति तत्काल खारेज हुन आवश्यक छ । यदि त्यसो गर्न सक्दैनौ भने तिमीहरुको पनि अन्त्य टाढा छैन भन्ने ठम्याई हाम्रो छ ।

कोभिड–१९ थिल्थिल्याएको घाउमा महंगीको नुनचुकले तड्पाउनु, जिम्मेवार सरकारले जिम्मेवारी बहन गर्दिनँ भन्नु, समय सापेक्षिक रुपमा जनतालाई दास मनोवृत्तिबाट हेरिएको होइन ? त्यसैले आजको यो अस्तव्यस्त जनजीवनलाई सम्बोधन गर्ने चासो दिइएन भने हेक्का रहोस्, कलम पनि तरबार हुन बेर लाग्दैन ।