आमा तिमी

तिम्रा हात समाएर लरखराएका पाइलाहरु
चाल्न सिकेका हामीहरु,

जीवन जिउन सिकाउने
सवाहक तिमी

कर्तव्य जीवन स्वरुपमा
ठूलो महत्व बन्ने तिमी,

आफ्ना अधुरा सपना पूरा गरिदेलान् भन्ने आशामा
दिनरात हाम्रो लागि कठिन परिश्रम
गर्ने तिमी,

बुढेसकालको दरिलो लाठी बन्न
सकुन् भनेर

आफू नखाई नखाई
हामीलाई मीठो खुवाउने तिमी

आफ्ना रहरहरु तिलाञ्जली दिँदै
हाम्रै खुशीमा मुस्कुराउने तिमी,

आदर, सत्कार र संस्कारले
भरिपूर्ण पार्दै हुर्काएका हामी

तिम्रै भौतिक, जैविक र भावनात्मक

अंशका सिवाय हामी केही पनि होइनौं

त्यसैले त हामीमा बगेको रगत
अडेको संस्कार र गडेका सपनाहरु
तिमीबाट ज्यादै नजिक छन् ।

ति सपना र संस्कारहरुका संवाहक
केवल मात्र तिमी ।।

सिर्जना आचार्य
पाँचखाल–१०, काभ्रे, हाल काठमाडौं