फुर्सद

हिरा माया घिसिङ्ग

हरेक बिहान मेरी आमा
भैँसीको भकारो सोहोरिरहँदा
म भने कविता कोरिरहेको हुन्छु
किन कि त्यो फुर्सदले मलाई
बिहान मात्र साथ दिइरहेकै बेला
फुरिदिन्छन् कविताहरु ।

पारी गाउँको सालिम भीरमा
घामको किरण झुल्किंदै गर्दा
बुढेसकालका बुवा आमा
धर्सा बसेको सुख्खा निधारबाट
तप्प तप्प पसिना चुहाउँदै
घाँसको भारी बिसाएर
गारो गोठकको कुलेसोमा तेस्र्याइरहँदा
म भने दिनभरीको लागि
निलेको गाँस सँगै
हतारको सास नबिसाउँदै
आफ््नो बाटोतिर
आँखा तेस्र्याइरहेको हुन्छु ।

साँझ गाडिदै गइरहँदा
बुढी आमा भोकको झोंकमा
बासी भात खाएपछि
ढाडिएको पेटमा
बाँधिएको पसिनाले भिजेको पटुकी
अगेनाको आगोमा सेकिरहँदा
म भने बसालिंदै गरेको
भतको धैर्यता भुलेर
कविता लेखिरहेको हुन्छु ।
किनकीे
विहान पछिको दोस्रो आहारा
मैले पनि त्यहि बासी भात खाएर
अघाइसकेको हुन्छु ।

रात छिप्पिंदै गइरहँदा बुवा
दिनभरिको थकानले
गाढा निन्द्रामा डुबेर घुरिरहँदा
म भने मनको कन्दराबाट
ओर्लिंदै गरेको बिम्ब कुरिरहेको हुन्छु ।

शनिवारको प्यारो फुर्सद पनि
बाख्राले खोसिदिन्छन र निलिदिन्छन्
खोलाको किनारको छेउछाउ
पलाइएको ल्याफ्रो घाँसको
मीठो गाँससँगै ।

त्यसैले त म खोज्दैछु
आफैभित्र अपरिचित फुर्सद
घरको खाँबमा झुण्डिएर
मलाई नियालिरहेको
पुख्र्याैली डम्फुसँग मन साटेर
टुङ्नाको धूनसित प्रेम गर्ने समय
आपाको मस्तिष्क भरी रहेको
ताम्बा दर्शन अनि मारुनी हृाइ
र आमाको ओठमा कण्ठ फापरे हृाइ
श्रवण गर्ने समय
अनि ह्रुइ ठुङ्सा र बाप्साको ग्युइ
सुन्ने बुझ्ने र लेख्ने समय ।

दराजमा थन्किएको
म्हेमे र मामको कुतेन
साङ्ग्ये च्योम्दनदे र च्यनरेस्हिगलाई
जल चढाउने समय
सिरानी मुनि थिचिएको
बुद्धचित्त माला जप्ने समय
अनि रिवोतला छयुमिग्याजलिङ गुम्बा
ताक्मो ल्हुइजिन सिङकुन
र ज्यारुङ खासोर दर्शन गरेर
सचेतनालाई सन्तुष्टि पार्दै
माग्ने मन छ
मेख मर्नेगरी कविता लेख्ने समय ।

तर आधा दर्जन समय निलिसकेँ
भेटिएको छैन चिन्न सकेको छैन
अपरिचित पृय समय
लाग्छ लुक्दै हिँडेको छ उ
मैले नचिनोस भनेर
मलाई साथ नदिने त्यो निष्ठुरी समय ।

कञ्जुस बनिदियो उ
बुझेन उसले विगतमा मैले
बाध्यताको पटुकी बाँधेर
भकारो सोहोरेकै उसँग बिताएको पल ।

अभ्यस्त थिएँ पहिले म
र अज्ञात छु म अझै
खै कस्तो हो समयको स्वभाव
कि हुनपर्छ उ फारोमा
पछिको लागि साँचेर
होइन भने उसले मलाई सधैँ
झुक्याइरहेको छ
सबै चीजको पूर्णता भएर पनि
अभाव छ उही फुर्सदको ।