सपना झरेको साँझ

सुमन थापा संगम, काठमाडौं

अकस्मात
झरेर सपना टुक्रिएपछि
असंख्य टुक्राहरुमा
फुलमाया
तिम्रो आँखाको डिलबाट
छातीको मैदान हुँदै
स्वयं झरेकी तिमी
अल्झिएकी थियौ मजेत्रोका हत्केलाहरुमा ।

ह्रदयको ताल फुटेर
अनवरत बगिरहेको बिरहको बाढी
रोक्न सामथ्र्य राख्ने बाँध नभएर
जीवनको किनारमा उभिएर
काँपिरहेकी थियौ
तिम्रो पीडाको नमिठो सुसेली
सुनिरहेथें मैले त्यो साँझ ।

फूलमाया !
बतासको झोक्कामा ठोकिएर
फूलका नरम पातहरु काँपे जसरी
नकाँप तिमी
जीर्ण भित्ताहरु भत्किए जसरी
नभत्क तिमी
पहिरोसँगै खसेको ढुङ्खा जसरी
हिलो र बाढीसङ्खै नखस फुलमाया ।
स्वीकृतिमा
शिर हल्लाएकी थियौ तिमीले यहि ठाउँमा
र आज बर्षाैंपछि त्यही स्थितिमा
भक्कानिएर रुँदैछौ फेरी उसैको सम्झनामा
जसले तिम्रो छाँयालाई समेत कुल्चिएर गयो
जसले तिम्रो भावनामा
आगो सल्काएर गयो
नरोउ फूलमाया तिमी ।

फूलमाया !
उसको रिसले भत्किएकै थियौ तिमी तर
जोगाइ राखेको तिम्रो
अटल सपना डग्मगाउन नदेउ
जुनीभरलाई संगालेर
उपहार स्वरुप मायाको चिनो
दिएकी थियौ आफ्नै मुटु रक्ताम्य भएर
बगिरहेको छ आज
धोकाको खोलामा ।

फूलमाया
उ फर्किनेछ एकदिन
तिम्रो बिश्वासको भर्याङ समाएर
तिमी रोकिनुपर्छ
तिमी जस्तै
कैयौं टुक्रिएका ह्रदयहरुको
बिश्वासिलो मल्हम बनेर ।