भ्रुणको हत्या

सिर्जना पोखरेल
मन्थली नपा – १, रामेछाप

यो सुन्दर नगरी नेपालमा जन्मिएर
विश्वमा सगरमाथा जस्तै ठडिएको मेरो शीर
आजकल हरेक दिन देशका समाचार नियालिरहँदा
गिरेको महसुस भईरहेछ
हत्या, हिंसा र बलात्कारका घटनाहरूले
देश सजिईरहेछ
निर्मलाको न्यायको लागि लडिरहँदा
आडम्बरीको खोल ओडेको प्रशासनसँग
लिप्त निला आँखाहरू हेरेर
न्यायको सास फेर्न नपाउँदै
आफ्नै बाबुबाट बलात्कृत छोरीको
पिडाले रगत उम्लिएको छ
मुटुमा आगोका ज्वालाहरू दन्किएका छन्
खै,
मानवको संवेदनशीलता कहाँ मर्याे
आफैँले सृष्टि गरेको सुन्दर कोपिला
कसरी निमोठ्यो
छोरीको चित्कारले,
शरीर भरी रगतका टाटाहरूले
उसको हृदय काँपेन ?
विश्वास अब कहाँ बाँकी छ
अनि,
आफैँलाई प्रश्न गर्छु
के शान्तिका अग्रदुत गौतमबुद्ध
यही देशमा जन्मिएका हुन्
बुद्दका वाणीहरू कहाँ गए
शान्ति र स्नेहका फूलहरू
ओईलाएर झरिसके
आँसुका दह र रगतका भेलहरू
बग्दै महासागर बन्दैछन्
एक –एक फूल गरेर बनेको सुन्दर बगैँचा
एक आपसमा निमोठिँदै छन्
अब,
मान्छेले, मान्छे काट्न थालेपछि
यी पिडादायी क्षप्यास्त्रहरूको प्रहारले
हरेक आँखाहरूमा अविश्वास छल्किएको छ
मनहरू भत्किएका छन्
विश्वासका महलहरू छरपष्ट भएका छन्
ती कोपिलाहरूको चित्कारले
मेरो निन्द्रालाई गिज्याईरहेछन्
सपनाहरूले पोलिरहेका छन्
चरपटे बेचेर छोरीको सपना किनिरहेकी एक आमा
भावविह्वल भएर अदालतको ढोका ढक्ढक्याईरहँदा
आकांक्षाको फुलबारी ध्वस्त बनाएको छ
जीवनमा शुन्यता छाएको छ
गिद्दे दृष्टिले पल–पलमा आक्रमण गर्दा
विद्यालय गएका नानीहरू सुरक्षित नफर्कदा
त्रसित भएर
छोरी, बुहारीको जीवन सुरक्षित नभएपछि
निरीह भई, मैले भ्रुणको हत्या गरेको हुँ ।