व्यवस्थालाई बन्धक नबनाऔं

स्थानयि तहको निर्वाचनलाई लिएर बजारमा चर्चा परिचर्चाहरु, टिका टिप्पणीहरु प्रशस्तै आएका छन् । स्मरणयोग्य कुरो त ०७० को चुनावको मत गणना भईरहँदा माओवादीले यस्तै बिज्ञप्ति निकाल्दा सर्वत्र आलोचित बन्दै अझै कमजोर हुँदै गयो भन्ने किसिमका अभिव्यक्तिहरु सार्वजनिक भएका थिए ।
करिब ९÷१० वर्ष अघिका ति अभिव्यक्तिहरु यथार्थपरक हुन पुगेका छन् । अहिले आफुले सोचेको जस्तो घमण्डी चुनावी परिणाम नआउँदा एमालेजनहरु त्यही हर्कत दोहो¥याउँदै छन् । अन्ततः ति दिनमा आफूले ओकलेका अभिव्यक्तिलाई आज सापटीका रुपमा लिनुले को कति पानीमाथिको ओभानो छ भन्ने बारेमा भनिराख्नु परेन ।
आज उहाँहरुको बिज्ञप्तिको पारा देख्दा यस्तो लाग्छ कि यदि बालेनले जिते भने पहिलो बधाई केपि ओलिले दिनुहुनेछ र भन्नुहुनेछ कि हाम्रो भोटले तिमी जित्यौ । हामीले यो बुढोले के–के बकबक गर्न थाल्यो खाली म नेवार, म स्थानिय मात्रै भन्छ त्यही भएर युवाहरु तपाइकोमा पठाएको अब आउनुस्, हाम्रो पार्टिमा हामी युवालाई देश सुम्पिन चाहन्छौं भन्ने छन् । यदि बालेन हारे स्थापित जिते भने केही युवा ठेउकेहरु बकबक गर्दै थिए कुन्नी के ¥याप भन्दै झ्याप भएर भन्ने छन् । यदि बालेन र स्थापित दुबै हारे भने ल हेर धाँधली गरे, बालेन आउ सङ्गै मिलेर बिरोध गरौं हामी तिम्रो साथमा छौं भन्ने छन् ।
यसले तपाईंहरुका केही कार्यकर्तालाई थामथुम त पार्ला, केही दिन भट्याउन त काम लाग्ला अझै एमाले जनहरुले झनै समिक्षा गर्न जरुरी छ कि यो गठवन्धन कसका कारणले बन्यो ? छँदा खाँदाको झन्डै दुई तिहाइको सरकार कसले सकायो ? दुई दुई पटक संसद विघटन गर्न उकास्ने को–को कुख्यात सल्लाहकार हुन् केपिज्यु ? पार्टी फुटाउन सल्लाह दिने कुख्यातहरु को–को हुन् ? तिनलाई ठेगान लगाउनुस् । स्मरण रहोस्, सबै पार्टिको हिजोको केही बिरासतहरु ढल्नेवाला देखिँदैछ । किन यस्तो हुँदै छ सबैले समीक्षा गर्नुस्, पैसाको खोलो बगाएर जनभावना किन्ने कु–चेष्टा नगर्नुस् । यो हर्कत क्षणिक हुनेछ, जसले दीर्घकालिन असर पु¥याउने ठम्याइमा हामी पुगेका छौं ।
राजनीतिक घटनाक्रमले सिर्जना गरेका अकल्पनीय बाटाहरु देख्दा मुलुकमा संघीय संरचना अभिशाप हुने त होइन ? भन्ने आँकलन जो–कोहिले गर्ने अवस्था स्थानीय तहको निर्वाचनसम्म आइपुग्दा सहजै अनुमान गर्न बाध्य पा¥यो । यस किसिमका गतिविधिले व्यवस्थामाथि नै प्रश्न चिन्ह उठाउने अवस्था सिर्जना ग¥यो । यसले ति १७ हजार योद्धाहरुको बलिदानको अवमूल्यन मात्र गरेन, रगतमाथि होलि खेल्ने काम ग¥यो भन्ने निचोडमा हामी पुगेका छौं । निर्वाचनको दौरानमा देखेका र भोगेका घटनाहरुलाई सूक्ष्म अध्ययन गर्ने हो भने संसदीय व्यवस्थापन भनेको खसीको टाउको झुण्ड्याएर कुकुरको मासु बेच्ने थलो भनेर चित्रण गरिएको यथार्थतामा परिणत भएको पाएका छौं । त्यसैले यस किसिमका अस्वभाविक गतिविधिलाई निरुत्साहित गर्दै राजनीतिक संस्कार स्थापित गर्नका लागि निर्वाचन परिपाटीमा आमूल परिवर्तन हुन आवश्यक छ । त्यसका लागि सरोकारवाला निकायले गम्भीरताका साथ लिनेछ भन्ने विश्वास हामीले लिएका छौं ।