घरदेश र आमा

लोकराज भट्ट ‘डोटी’

ओखती थियो या पानी
गाउँको ढुंगे धारामा तिर्खा मेटाएपछि
हरियो बाँझोमा पल्टिँदा
छिनमै निदाउँथे आँखाहरू

बैशाख जेठको धुपमा
स्याँउलाको बिछ्यौना बनाएर
काफल डालिको छायाँमा
बेसुर भैरहँदा
बनचरीको जीबन्त भाकामा
सपनाबुन्न सघाउँथे परेलीहरू

गाउँमाथीको बन
बनमाथीको भीमकाय ढुंगोमा
झ्याउ कोट्याउदै
हात रंगाईरहेका सान्नानीहरूको
मीठो गुनगुनाईमा
करङहरूले कहिल्यै खोजेनन्
कपासको स्पर्श
हातको सिरानीमा स्वर्ग नियाल्न
टल्किरहे ग्वाले आँखाहरू

लेकाली जाडोमा
हावासँग मिसिएर आउने
हिउँ सोहराको बिराट सुन्दरताले
हृदयमा निश्चिन्त बग्दथे
आनन्दका हिमनदीहरू

गाउँमा बुढ्यौली गफ सुनेर
आगो ताप्दै भुसुक्क हुन्थे आँखाहरू
एले सोच्दै छुँ
त्यो खर्क थियो कि मन्दिर ?
त्यहाँ मान्छे बस्थे कि देउता ?

बर्तमान हराई जाने
भबिष्य धरापमा अल्झिने
यो सहर हो कि मरभूमि

मासिँदै जाने जिन्दगीका रंगहरूमा
खोज्दाखोज्दै अनेकथरी सपना
ढुक्क भएर पटक्क निदाउन नसक्ने आँखाहरूसँगै
पुगेको छु खाडी मुलुक
परदेशीले भेटाइरहँदा बाडुलीको लय
बिछाइरहन्छिन रे आमा एकोहोरो दृष्टि
त्यही गाउँको गोरेटोमा
र भन्छिन रे बेला बखत
आखिरमा गरिबका छोराको घरदेश भन्नु
छोरीले माइत गए जस्तै त रहेछ ।