अर्थान्तर

गोविन्दराज मैनाली
तेमाल–६, काभ्रे

तिमी आउने राजपथहरुमा
आँखाहरुले स्वागतका मधुलिका बिच्छ्याएर
तिमी हुनुको तर्कमा
जसरी पहाड खुशि भयो
हिमाल मुस्कुरायो
तराई फुल्यो
आकाश अल्हादित भयो
तिम्रो स्वागतार्थ
उनीहरुकै पछि म लागेँ
तिमी त फेरि तर्कियौ
मध्यमार्गबाट
मेरो खुशी अर्थान्तर भयो
त्यसैले लौ ! मेरो खुशी फिर्ता देऊ

ती अन्तरिक्षा यात्रीहरु
जो तिम्रो परिधिका निल आर्मष्ट्र· थिए
भन तिनीहरुलाई तिमीले के दियौ ? अन्तरिक्षमा टहल्दा टहल्दै
ती त्यसै रित्तै फर्किए
न पानी पाए, न अक्सिजन
न भोक मेटाउन रोटी नै पाए

तिम्रा यात्राका लमतन्ने बाटाहरू
पट्यारलाग्दो बुढेसकालको जाडो
थोत्रो झुत्रो काम्लोले थेगेजस्तै
थेग्दै आएका थोत्रा मान्यताहरू
ठिकै छ
तिमी हुनुको अर्थमा
जसरी म गाएँ
तिमीले त पाइला मेटायौ
त्यसैले लौ ! मेरो गीत फिर्ता देऊ

अधुनिक सभ्यताको पगरीमा
हिरोसिमा हुनुको पीडा
तिमीले एक अक्षर सोध्यौ ?
गुलाफ तिम्रै कम्मरमा बाँधिएको थियो
तिमीलाई के थाहा ?
रातभरी अचेतनले जुन मूल्यमाथि रजाइँ ग¥यो
काँडै काँडा छ¥यो

परिभाषाहरू जतिसुकै होउन्
हिसाबकिताब जे सुकै गरून्
जोडघटाउको रहेन कुनै मतलब
ठिकै छ, फले पनि ठिकै छ
ठिकै छ, झरे पनि ठिकै छ
कर्मको रुखमा फलेको फल
खिजिएन कुनै विस्तारित आकाश
मलाई मै भित्रको आकाशले पुग्छ
चाहिएन कसैको न्यानो मजेत्रो
मलाई मेरै रुमालले पुग्छ
तर तिमी हुनुको अर्थमा
जसरी म खुशी भएँ
तिमी नहुनुको पीडामा जसरी म रोएँ
कुनै दाताको असीम उपहार
अन्तिम पटक लिएर
तिमी त पाइला मेट्दै मेट्दै गयौ
त्यसैले लौ ! मेरो आँसु र खुशी फिर्ता देऊ

स्वर्गको टापुमा
तिमीले पढायौ होला
अलौकिक रसका कथा
तिमीले बनायौ होला
भब्य पाहुनाघर र तिलश्मी बगैँचा
तर, तिमीलाई के थाह ?
सपनाले विपनालाई धोका दियो
रौँ बरबरमा अर्थान्तर ग¥यो
ठिकै छ
यो बदलिँदो मौसममा
बदलिनु नै नियम हो
त्यसैले लौ ! मेरो खुशी फिर्ता देऊ !