पार्टी हाम्रो हो, निर्णय पनि हामीले नै गर्नुपर्छ !

लेखक: एक सचेत युवा

“चरित्रवान युवा र अनुभवको संगम: नेकपाको भविष्य माधव सापकोटा जस्ता नेतामा निर्भर पर्छ”

नेपालको राजनीति अहिले एउटा चारदोबाटोमा उभिएको छ। एउटा बाटो पुरानै भ्रष्टाचार, दुष्साहास र गुटबन्दी तर्फ जान्छ भने अर्को बाटो सुशासन, पारदर्शिता र सेवाको राजनीति तर्फ। यो दोस्रो बाटो रोज्ने हो भने नेकपाले आफ्नो नेतृत्वको पुस्ता परिवर्तन गर्नै पर्छ। र त्यो परिवर्तनको अनुहार हुन सक्छन् – युवा नेता माधव सापकोटा ।

यहाँ प्रतिनिधि मुलक पात्र माधव सापकोटा: को हुन् ?

माधव सापकोटा नेकपाका युवा पुस्ताका एकदमै परिचित नाम हो। उहाँ केवल भाषण गर्ने नेता होइन। उहाँ काम गरेर देखाउने, गलत देखेपछि बोल्ने र बोलिसकेपछि त्यसको जिम्मेवारी लिने नेता हुनुहुन्छ।

उहाँको सबैभन्दा ठूलो पहिचान नै “चरित्र” हो। आजको राजनीतिमा सबैभन्दा खडेरी परेको कुरा भनेकै यही चरित्र हो। पद पाएपछि जनता बिर्सिने, कमिसनको खेलमा लाग्ने, र पार्टीको नाममा आफ्नो घर भर्ने प्रवृत्तिविरुद्ध माधव सापकोटाले सधैँ आवाज उठाउँदै आउनुभएको छ।

पार्टीभित्र भइरहेको दुष्साहास देख्दा चुप नबस्ने, भ्रष्टाचारको फाइल देख्दा प्रश्न उठाउने र सुशासनको पक्षमा उभिने उहाँको शैलीले गर्दा उहाँ कार्यकर्ता र जनताको नजरमा एक विश्वसनीय अनुहार बन्नुभएको छ।

किन नेकपाले यस्ता नेतालाई अगाडि बढाउनुपर्छ ?

पार्टी भनेको एउटा घर हो। त्यो घरलाई जोगाउन इमान्दार सन्तान चाहिन्छ। अहिले नेकपाको सबैभन्दा ठूलो चुनौती जनताको भरोसा गुम्नु हो। जनताले भन्छन् – “पार्टी त उस्तै भयो, फेरि उही अनुहार, फेरि उही काण्ड”।

यो भरोसा फिर्ता ल्याउने एक मात्र उपाय हो – नयाँ अनुहार, नयाँ सोच, नयाँ चरित्र युवा जोस

माधव सापकोटा जस्ता नेतालाई अगाडि बढाउँदा फाइदा पार्टी ले नै लिन सक्छ भन्ने निचोडमा छु,

जनतामा सन्देश जान्छ: पार्टी सुध्रिन चाहन्छ। अब पुरानो शैली चल्दैन।
कार्यकर्तामा ऊर्जा आउँछ: “हामीले पनि मेहनत गरे इमान्दारी देखाए स्थान पाइन्छ” भन्ने आशा पलाउँछ।
भ्रष्टाचारमा ब्रेक लाग्छ: जो आफैँ इमान्दार छ, उसले अर्कालाई पनि उही बाटोमा हिँड्न बाध्य पार्छ।

पार्टीले यदि साँच्चै “समृद्ध नेपाल, सुखी नेपाली” को नारा पूरा गर्न चाहन्छ भने अब कुर्सी र चिनजानको आधारमा हैन, काम र चरित्रको आधारमा नेता छान्नुपर्छ।

युवाको भूमिका: नेतृत्वको मुख्य धारा बन्नुपर्छ

हामी २१औं शताब्दीमा छौं। देशको कुल जनसंख्याको ६५% युवा छन्। तर निर्णय गर्ने ठाउँमा अझै पनि ७०-८० वर्षका नेताहरु नै छन्। यसको मतलब यो होइन कि उहाँहरुको योगदान छैन। योगदान छ, सम्मान गर्नु पर्छ।

तर देश चलाउने, नीति बनाउने, प्रविधि बुझ्ने र जनताको नयाँ चाहना समात्ने काम अब युवाले गर्नुपर्छ।

युवा नेता माधव सापकोटा जस्ता व्यक्तिसँग परिवर्तनका एजेन्डा छन् जुन आजको आवश्यकता हो:
समयको बुझाइ: युवा डिजिटल युग बुझ्छन्। सुशासन अनलाइनबाट कसरी ल्याउने, पारदर्शिता कसरी बढाउने भन्ने उनीहरुलाई थाहा छ।
जनतासँगको नाता: युवा नेता गाउँ-गाउँ, टोल-टोल पुग्छन्। जनताको पीडा बुझ्छन्।
जोखिम लिने क्षमता: पुरानो गलत परम्परा तोडेर नयाँ सुरुवात गर्ने हिम्मत युवासँग मात्र हुन्छ।

त्यसैले “युवा नेता संग युवा नेताकै बढि भुमिका रहन्छ” यो मुल मर्म हो ।

तर पाका नेताहरुको अनुभव अपरिहार्य छ

यहाँ एउटा कुरा प्रस्ट पारौँ। हामी युवा पुस्तालाई अगाडि ल्याउनुपर्छ भन्दा यसको मतलब यो होइन कि वरिष्ठ नेताहरुलाई बिर्सिनुपर्छ।

हाम्रो आन्दोलन, हाम्रो संविधान, हाम्रो पार्टी सबै वरिष्ठ नेताहरुको त्याग र बलिदानको उपज हो। उहाँहरुले जेल जीवन बिताउनुभयो, दुःख सहनुभयो। त्यो इतिहास हामीले बिर्सनु हुँदैन।

लेखको आसय के हो भने – “युवा जोश + वरिष्ठको विवेक = बलियो नेकपा”
पाका नेताहरुले मार्गदर्शक, सल्लाहकार र संरक्षकको भूमिका खेल्नुपर्छ। र युवाले कार्यपालिका, नीति र कार्यान्वयनको मुख्य जिम्मेवारी लिनुपर्छ।

एकअर्कालाई दोष दिएर हैन, एकअर्काबाट सिकेर अगाडि बढ्नुपर्छ।

अन्त्यमा: अब निर्णय गर्ने बेला तपाईंको आएको छ ।
नेकपा अगाडि दुईवटा बाटा छन् ।
पहिलो – पुरानै गुट, पुरानै अनुहार, पुरानै आरोप। त्यसले पार्टीलाई अझ कमजोर बनाउँछ।
दोस्रो – चरित्र भएका, इमान्दार र मेहनती युवा नेतालाई अवसर दिने। त्यसले पार्टीलाई जनतासँग जोड्छ।

माधव सापकोटा त्यो दोस्रो बाटोको प्रतीक हुन्। उहाँको जस्तो सोच र साहस भएका सयौं युवा पार्टीमा छन्। पार्टीले उनीहरुलाई चिनेर, अवसर दिएर अगाडि सार्नुपर्छ।

कार्यकर्ताको माग पनि यही हो भन्ने बुझाइ यहाँ राख्न खोजिएको हो। आजका युवालाई भाषण होइन, काम गर्ने नेता चाहिएको छ । कमिसन खाने हैन, सेवा गर्ने नेता चाहिएको छ ।

त्यसैले अन्तमा मेरो प्रश्न तपाईहरु सबैलाई छ !

नेकपाको भविष्य कसको हातमा सुम्पने? पुरानो शैलीलाई निरन्तरता दिने कि माधव सापकोटा जस्ता युवालाई अवसर दिने?
यहाँ प्रतिनिधित्व मुलक पात्रको रुपमा माधव सापकोटालाई प्रस्तुत गरेको छु ।

( यसबाट कहिंकतै कसैलाई आच पुग्न गए क्षमा चाहन्छु ।)