गगन दाइ आराम हुनुहुन्छ ?

प्रज्वल अधिकारी
(लमजुङ)

दाइ,
तपाईंले अस्ति ढुंगा हानेर फोर्नुभएको
त्रिचन्द्रको झ्याल अझै मर्मत भएको रैनछ…

अस्ति तपाईंले– उनीहरू विरुद्ध हान्दा फुटेको झ्याल
र आज– तपाईं विरुद्ध मैले हान्दा फुटेको झ्याल
अब कहिले मर्मत गर्ने गगन दाइ ?
यसको लागि कोसँग हात फिँजाउने हो ?

खान त तपाईंले पनि खानुभयो होला– लाठीहरू
त्यही लाठीले आज तपाईंलाई
लाठी ठोक् ! भन्ने ठाउँमा पु¥यायो
तपाईंले हानेको इट्टा लागेर घाइते भएको सिपाही
जिन्दगीको भिख मागिरहेछ
उसको जिन्दगीमा खुशीयाली तपाईं दिन सक्नुहुन्छ कि
छिमेकिसँग नै माग्नुपर्ने हो ?

माग्नु भनेको पनि त कला रहेछ
कस्तो राम्रो कला सिकाइदिनुभयो
अब त हामी मागेरै धनी हुने भयौं
हजुरलाई आभार !
यो बाहेक मसँग दिन सक्ने केही छैन
हजुर माग्ने, म थाङ्ने….

यसपटक पनि चुनाव आउदैछ क्यार
आकास चुम्ने घोषणापत्र बनाउनु होला
के फरक पर्छ र–
कलम अर्कैको, मसी अर्कैको, कपि अर्कैको, बिचार अर्कैको

यसपटक गाउँ आउँदा मिल्छ भने
त्यो गाउँगाउँको सिंहदरबार फिर्ता ल्याउनु ल
गाउँमा बिगबिगी मच्चिएको छ
हजुरसँग यत्ती चाहिँ मागें !
कि यो पनि छिमेकीसँगै याचना गर्नुपर्ने हो ?

पत्रिकामा छापिएको त्यो गगन थापा के गर्दै होला है दाइ ?
आजभोलि– त्यो गगन थापासँग भेट हुन्छ कि नाइ ?
भेट भयो भने उसलाई नियालेर हेर्नू र आफुलाई पनि हेर्नू !
आफै गरेर खानुपर्छ भन्ने गगन
जो ख्याउटे छ, तर हिम्मतिलो छ– त्यो आजको नेपाली जनता हो
यो गगन – हजुरले बुझिसक्नु भयो होला !

आजभोलि–
स्वदेशगान सुन्छु– मुर्मुरिन्छु
ईतिहास पढ्छु– बर्बराउछु
मागेको रोटीले मेरो पेट भरिन्न !
बूढो भक्ति थापा झुकेनन् अंग्रेजसँग !
हैट !
एउटा जवानले संसद भवनबाट
मागेर देशको पेट भर्ने कुरा गर्दा
यो जवानको शिर झुक्यो

मगन्ते बनेर–
छिमेकीकोमा जान तयार हजुर
के साँच्चै आराम हुनुहुन्छ ?

अल्लौक निरञ्जन !