अठोट

डम्बर थामी ‘अनुपम’

थाहा छ नि! है !!
सेताम्य हिउँको
लिबास लगाएको पहाड मुनि
झुप्रे घरको चिसो चूल्होमा
आगो नबलेपछि
जिन्दगीको डुङ्गा नचलेपछि
हाम्रो गर्विलो इतिहासलाई
छातीको क्यानभासमा टाँसेर
स्वदेशको अमिट छापहरु गाँसेर
गाउँ,वेंशी, खोलानाला
वन, जङ्गल, खहरे, दून र टारहरु
अनि शहरहरु पार गर्दै
हृदयमा धमिलो/अमिलो
भावनाहरु छचल्काउँदै
आँसुको भेल बगाउँदै
आफ्नै माटोको टीका लगाउँदै
हावाको पछ्यौरीसँगै उडेर
आईपुगेका हौं पराईदेश

यता !
होलान् कोही पिआरधारीहरु
होलान् कोही डिभीधारीहरु
होलान् कोही देशलाई बिर्सीएर
सुख, सयल, रंगीचंगीमा रमाउनेहरु
होलान् कोही देशलाई
धारेहात लगाएर सराप्नेहरु
हामी त केवल बालुवा निचोरेर
तेल निकाल्न आएका न ज्यामी हौं

हामीलाई कत्ति पनि प्यारो छैन
परचक्रीको आँगन
हामी कत्ति पनि हराएका छैनौं
फराकिला, चिल्ला सडक
चोक र गल्ली-गल्लीहरुमा
हामीले कत्ति पनि गर्व गरेका छैनौं
सिमेन्टको जङ्गलमाथि उठेको
हाम्रा तारेभीर जस्ता अग्ला-अग्ला
गगनचुम्बी महलहरुमा
बरु,
हामीहरु त बाध्यताको रोटी
जिन्दगीरुपी तावामा
फर्काई-फर्काई सेकाईरहेका छौं

प्रत्येक महिना मरेपछि
तलब हात परेपछि
आफ्नो गर्जो टार्न
पसिनाका गन्धसँगै लट्पटिएका नोटहरु
ठेला उठेका हातहरुले सुमसुम्याउँदै
जतनसाथ पठाउँदैछौं
त्यसमध्ये  थोरै भए पनि
देशको लागि पनि छुट्याउँछौं
हृदयमा त्रास उत्पन्न हुन्छ
छाती दुखेर आउँछ
कतै देश श्रीलंका त हुँदैन ?

हो ! हामीले
सम्झनाको तरेलीमा राखेका छौं
हाम्रा विविध मौलिक संस्कृतिहरुलाई
लालीगुराँस चिमाल गुराँस
र बेगुनबेली चमेलीहरुलाई
सयपत्री मखमली र गोदावरीहरुलाई
हामीले सदैव शिरमा राखेका छौं
शिरको ताज सगरमाथालाई
अदपमा राखेका छौं
प्राकृतिक छटा घनघटाहरुलाई
मुटुमा राखेका छौं
शान्तिका अग्रदूत गौतम बुद्धलाई
अदपमा राखेका छौं
हिमाल पहाड तराईलाई

तिमीले चाहिँ
देशको लागि
कति योगदान दिएका छौ
हामी पनि हेर्दै जाउँला
धेरै चिन्ता नगरौं होला
यो समृद्धिको महान यात्रामा
ज्ञान, सीप, जोश, जाँगरका
कन्तुरहरु बोकेर
हजारौं हजार बाहुबल लिएर
अठोट बोकेर फर्कंदैछौं
आफ्नै माटोको सुगन्ध फैलाउन