प्रेम

रमिला योञ्जन

वाचा थियो हाम्रो प्रेम कसैलाई पनि भन्नु हुन्न
कठोर रहेछ उनको मन कुनै कुराले छुँदै छुन्न ।

सुनेको थिएँ माया प्रेममा सबैकुरा जायज हुन्छन्
मायाको वास्तविकता प्रेमिल मनले मात्रै सुन्छन् ।

माया मात्रै गरेको हो कुनै स्वार्थ देखाईएन
स्वार्थरहित सम्बन्ध त अहिलेसम्म भेटाईएन ।

औचित्य नै थाहा छैन माया भन्ने कस्तो हुन्छ
चोखो माया मैले गरें भन्दै हिँड्दा कसले सुन्छ ?

एकतर्फी स्वार्थले मात्र गन्तव्य कहिल्यै भेटिँदैन
भुल्न खोज्छु सबै कुरा अतित भन्ने मेटिँदैन ।

विवश छु म अतित सम्झी दिनहरु काट्न
माया प्रेम भन्ने कुरा नसकिने अन्त साट्न ।

ठूलै गल्ती भएपनि भेट भएपछि माफी हुने
विगतलाई नै सम्झिएर सँधैभरी कति रुने ?

बुझ्न सकिएन मायाले नै दिनरात रुवाउँछ
अब मेरो बाँकी जीवनमा आँशु मात्रै सुहाउँछ ।

साहस नै नहुनेले प्रेमको गल्ती गरेपछि
लाठी पनि बिर्सिएछ ठूलो खोला तरेपछि ।

गफगाफमा रमाउने र धम्क्याउने रहिछ बानी
आफ्नो मात्रै खुशी खोज्दा दुःख पनि पर्ला सानी !

विश्वासघात गर्ने भए प्रेमको नाटक किन भयो
अरुभन्दा फरक भन्दै त्यो दिल अन्त किन गयो ?

देखावटी हुन्न प्रेम मुटु देखि नै आउनुपर्छ
मायाको समुन्द्रमा सँधै किन यसरी धाउनुपर्छ ?

असलपन र संस्कारले मायालाई छेक्न खोजेपछि
दबाउने नियत सहित एकलकाँटे बाटो रोजेपछि ।

घमण्ड र अहंकारले चौतर्फी रुपमा घेरेपछि
पवित्र माया बिर्सिएछ नयाँ नाता फेरेपछि ।

कहर भयो जिन्दगी सबै कसमहरु मरेपछि
ओठमा हाँसो हराएछ आँशु मात्रै झरेपछि ।
ओठमा हाँसो हराएछ आँशु मात्रै झरेपछि ।।