भूँइमान्छेको गीत

आस्था कोपिला, खोटाङ

प्रिय भाई,
म यतिबेला बिनायो र मुर्चुङ्गाको मीठो धुन बजाउन छाडेकी छु
न त लेख्न सक्छु कविताका हरफहरु नै
न सुसेल्न सक्छु जीवनको लय
न त सुनिन्छ गाउँमानै कुनै मङल धुन ।

खै !कसरी एक्कासी उडाइ लग्यो ?
यो महामारीले यो दुनियाँको रङ
हिजो मात्र मुलघरे साइला रुँदै आएको थियो
उतै कतारमा छोरो यहि महामारीले बित्यो रे
माथ्लो घर जेठी आमाको बेथा उस्तै छ
छोरो मलेसियामा भेन्टिलेटरमा छ रे ।

यता हाम्रो कुरै नगरौ !
एउटा माक्स किन्न सक्ने स्थिति छैन
सेनिटाइजर त हाम्रो हैसियत बाहिरको कुरो हो
कठै ! हामी भूईमान्छ्े !
राजधानीको सडक पेटीमा हिड्दा हिड्दै धनबहादुर
कहिले नउठ्ने गरी ढले !
एउटा सिटामोल समेत खान नपाई
महिनौंको लकडाउनले मजदुरी गर्न नपाउँदा
सिरानघरे काकाको छोराछोरी कुपोषण भएको छ ।

तैपनि हाम्रा शासकहरु मौन छन्
सत्ताको खेल र भ्रष्टाचारमा लिप्त छन्
यी सब देख्दा दिक्क लाग्छ भाइ !
उबेला हामीले क्रान्ति किन गर्याै ? ?
आखिर जनताको तक्दिर बदलिंदैन थियो भने
किन लडियो रणमैदानमा र बगायौं रगत
हाम्रा साथीसंगीले किन दिए जीवन ??
संकटको बेला टाउकोमा हात राख्दैन भने
किन चाहियो देश ??
आज लाग्दैछ मलाई
शासकको अनुहार मात्र फेरियो
शासन फेरिएन
नत्र !लाखौं पाखुरी बेचिन विदेशी मरुभूमी किन पुग्न पथ्र्याे ! ?

कति भो ! कति राम्ररी निदाएको रात छैन
हरेक साँझ आपा तिम्रो खबर सोध्नु हुन्छ
मन बुझाउनै सहि म ठीकै छ भनेर उत्तर दिन्छु
तर चुपचाप सिरानी भिजेको हुन्छ
स्लाई इच्छा हँुदैन होला र ! ?
जताततै मृत्यूको साइरन बजेको बेला
आफ्ना सन्तानलाई आखैनिर हेर्ने ?

तर यति हो
यो आक्रान्त समयमा पनि एउटा दियो निभेको छैन
तिमीले जाँदा एक मुठ्ठी माटो आफुसंगै लादै भनेको थियौ
म यो दुनियाँको जुन भूगोलमा पुगेपनि
यो माटोको जस्तौ मीठो सुगन्ध कतै भेटिने छैन
तिमीले जाँदा एक मुठ्ठी माटो आफुसंगै लादै भनेका थियौ
म यो दुनियाँको जुनै भूगोलमा पुगेपनि
यो माटोको जस्तो मीठो सुगन्ध कतै भेटिने छैन
त्यसैले यो मधौरो समयलाई जितेर एकदिन तिमी आउने छौ
अनि यहि आँगनीमा हामी सगरमाथा मुस्कुराउने छौ ।