म गोरू

भरत आचार्य
पोखरा

हजुर म गोरू
मेरो यो तेश्रो पहिचान हो
जन्मँदा म गोरू थिइनँ
प्यारो बाच्छो थिएँ
आमाले असाध्यै माया गर्थिन्
लपलपी चाट्थिन्
कहिले काहीँ
मेरो कलिलो घाँस तानेर खाए तापनि
बद्लामा मालिकको आँखा छलेर दूध ख्वाउँथिन्
आमाको कचौंडो झोल्लिन्जेल
निर्विवाद खाइ रहें
मालिक पनि निकै दयालु
पिँडा घाँस खोले
रुचिन्जेल दिन्थे
बेलाबेलामा मुसार्थे
खास गरि मेरो गर्दन जुरो फिला
मालिकलाई निकै प्यारो लागेको देख्दा
म आफैलाई भाग्यमानी ठान्थें
बदलामा मालिकलाई चाटी दिन्थें पनि
मालिक्नी मेरो नजिक पर्न डराउँथिन्
मेरा दिन सुखका साथ कटिरहेका थिए

एक दिनको कुरा हो
मालिकको घर नौला नौला
भुसतिंग्रेहरू आएका थिए
आँगनमा चिया पिउँदै
बहर त स्वादे बनाउनु भएछ
सुमर्ने ठिक्क बेला भएको छ
भनेर यस्तै यस्तै सल्लाह चल्दै थियो
उनीहरूको सम्वाद सुनेर
आमा बर्बरी आँसु झारी रहेकी थिइन्
घाँस खान छोडेर मलाई लप्लपी चाटिन्
मैले कुरो बुझी रहेको थिइनँ
म भने आमाको घाँस तान्दै खाइरहेको थिएँ
मेरो बाच्छोबाट बहरमा परिचय फेरिएको
पत्तै भएन
सायद सुखका दिन हेक्का नै नहुने भएर होला ।
अर्को दिन
त्यसै गरि मालिकको घरमा भुसतिंग्रेहरू जम्मा भए
आमाको मुख उज्यालो थिएन
आसुँ बर्बरी झारी रहेकै थिइन
मेरा गर्दन पिठ्यूँमा चाटी रहन्थिन्

मालिक आएर
मेरो किलाको दाम्लो खोलेर
अर्को बलियो दाम्लो घाँटीमा लाए
आमा बाँ ! बाँ !! गरेरे डाँकै छोडेर
रुन थालिन्
भुसतिंग्रेहरू बलियो दाम्लो डोरो
गाँठा पार्दै थिए ।
मालिकले हरियो घाँस देखाउँदै डो¥याए
भुसतिंग्रेहरू पछि पछि ।
पर गह्रामा
मलाई बाँध्ने अस्थायी ठाउँ बनाइएको रहेछ
बल्ल मलाई केही अनिष्ट हुँदै छ
भन्ने शंका लाग्यो
निकै बल गरें
तर, भुसतिंग्रेहरू म भन्दा बलिया थिए
कराएँ उफ्रें थाकें
उता आमा गोठमा बाँ ! बाँ कराई रहेकै थिइन्
म बेहोस् भएँ

जब म होसमा आएँ
मेरो पुरुषत्व गुमी सकेको थियो
मेरा सुखका दिन गुमी सकेका थिए
मेरो परिचय फेरि सकेको थियो
यसरी म गोरु बनेको हुँ
र
जोतिई रहेछु
जोतिई रहेछु
बस् !