मन

राम योन्जन “गाउँले”

मन; दुख्छ नै–
मनको संरचना भनेकै दुखाइ हो ।

हिँडेछु–
अँध्यारोको फेर समातेर अन्जान बाटो
फूल चढाउनु जाँदा चिथोरेर
आफैले स्वीकारेको मन्दिरले दुखायो ।

काँढालाई फूल देख्नु
फूललाई काँढा देख्नु– ईश्वरको पक्षपात हो ।

घर मेरो थिएन
बस्न खोज्नु भूल हो मेरो
म आफ्नै पसिनाको बहावमा आँसु बोकेर बारबार बगेको छु ।

बिना अनुमति सायद
प्रेमको माला उनेर गीत लेखेँ तिम्रो नाउमा
र सम्झिएछु
तिम्रो दिलको आँगन मेरो निजि संसार जीवन झैं ।

आज पहिलोपटक हो फूलसँग दुखेको
र अन्तिमपटक हुने छ तिमीसँग दुखेको ।

कुनै बेला आकाश खोज्दा म आफैं हराएको थिएँ
फेरि लोभी आँखाले आकाश खोज्नु मेरै गल्ती थियो ।

सौन्दर्य खोजिहिँड्ने मन
फर्किएर आउँदा दुखेरै आउँदोरहेछ ।

सुन्दरता भन्ने त हिलोमा पनि हुन्छ

सुगन्ध लिन जाने गन्धहरूमा पनि पाइन्छ ।
आज म
मन निकालेर ढुंगामा राखेर पनि दुखेँ
सीमा पार भएको भरोसासँग दुखेँ
बिना मौसमी खहरे झैँ उर्लिएको आफ्नै प्रेमसँग दुखेँ ।

आज देखि म हिँड्दिन तिम्रो मुटुको बाटो
गएँ म धेरै टाढा–
अब फर्किंदिनँ कहिल्यै तिम्रो अनुहारको बाटो
तिम्रो समयसँग म कहिल्यै भेट गर्दिनँ ।

म सम्झिन्न कहिल्यै अब तिम्रो ओठको इन्द्रेणी गुलाव
दुख्नु भन्दा त्याग्नुपर्छ तिम्रो झिसमिसे परेली ।

किन कि
अब म यति दुखेर फेरि कहिले दुख्दिनँ ।