क्रान्ति

सुमिना

ऊ
भनिरहन्छ क्रान्ति
जपिरहन्छ क्रान्ति
धर्मग्रन्थको स्तुतिजस्तै
ध्यानस्थ भएर

उसलाई थाहा छैन
क्रान्ति कुनै शास्त्रीय मन्त्र होइन
जसलाई आँखा बन्द गरेर अचेतन मनले पुकारिन्छ
क्रान्ति कुनै सुरिलो भाका होइन
जसलाई मन्त्रमुग्ध भएर गाइन्छ

तर ऊ
बेखबर छ वर्षौंदेखि
युगको उतारचढावसँग
उसलाई थाहा छैन
उसले आदर्श मानिरहेको नेताले
कतिबेला स्वीकार ग¥यो रातको अघिल्तिर दिनको पराजय
उज्यालोमाथि अँध्यारोको विजय
कसरी सुम्पियो अन्यायलाई न्यायको अभिभारा
कतिबेला, कहाँ विसर्जन ग¥यो क्रान्तिको सपना
र
पतन भयो संशोधनवादको दलदलभित्र

बस्, ऊ भने
भनिरहन्छ क्रान्ति
जपिरहन्छ क्रान्ति
धर्मग्रन्थको स्तुतिजस्तै
ध्यानस्थ भएर

कन्ठस्थ छन्
माओत्सेतुङका एक दर्जन कोटेसनहरू
ऊ आफैँ मख्ख पर्छ
बेला बेला चिनियाँ क्रान्तिको इतिहास पढ्छ
र
आफूलाई उभ्याउँछ
चाउ एन लाई, चियाङ चिङ, होङ वेनहरूको लस्करभित्र
आत्मरति नै उसको दैनिकी भएको छ

तर ऊ
बेखबर छ आफ्नै अघिल्तिरको समयसँग
आफ्नै समयको रफ्तारसँग
उसलाई थाहा छैन
कहाँ, कतिबेला, कसरी छुटिसक्यो
उसको यात्राबाट समाजवादको लक्ष्य
वर्गसङ्घर्ष र मजदुररूको एकता

तर ऊ
गाउन छोड्दैन मजदुरहरूको गीत
लगाउन छोड्दैन कम्युनिज्मको नारा
बाँड्न छोड्दैन समाजवादको दिग्भ्रम
उसलाई मोह छ
हँसिया हथौडा अङ्कित लालझण्डासँग
तर
आफैँ बेखबर छ त्यसको महिमासँग
निखारिइसकेको छैन
समयको आरनमा
भुत्ते भएको उसको आलोचनात्मक चेत
गरिरहन्छ आफ्नो नेतृत्वको महिमामण्डन
र भनिरहन्छ क्रान्ति
जपिरहन्छ क्रान्ति
धर्मग्रन्थको स्तुतिजस्तै
ध्यानस्थ भएर

साथी,
ब्युँझ अब
क्रान्ति सिगार होइन
जसलाई पिएर तिमी अचेतन हुन सक